Gdy dotralismy na szczyt.. zaczela sie wspaniala wspinaczka wokol kratertru wulkanu Quilatoa... bylo super hmmm... przynajmniej przez pierwsze poltorej godziny. Mielismy w planie nawet zejscie na dol do samego jeziora. Plany zostaly nieco pokrzyzowane--- przez pogode!

Zaczelo po prostu lac!.. A wycieczka to nie 2 godzinki spacerowania, a 4 godziny wchodzenia i schodzenia z roznych wysokosci. Deszcz w tym z pewnoscia nie pomaga!

Czasami ulewa byla tak gesta, tworzyla sie mgla..wiec nic nie byl widac.. ni jeziora ni gor tylko czesc sciezki po ktorej badz wspinalo sie badz sie schodzilo.

Kolege Niemca zgubilismy szybko- zapragnol isc swoim tempem. Czasem bylo naprawde ciezko bo kolejna gorka byla nadzieja na to ze bedzie ostatnia..a tu nastepne wzniesienie.. i tak dalej..
Ale doszlismy spowrottem do wioski- wykonczeni! ale szczesliwi ze byl juz to koniec

Czekaly na nas indianki w chatach - ugotowaly pyszna zupe i podaly mieso. Moglismy sie ogrzac przy piecyku.. bylismy totalnie zmoknieci
Po jakis 40 minutach przyszedl Mathias i wypowiedzial motto wycieczki

' SOMETIMES IT'S EASIER TO DIE!'
a w jego ustach slowa te brzmialy naprawde przekonujaca.
Az z niego cieklo.. !

Poczekalismy na niego az zje.. przeszkadzala troche przy tym malpka ktora mieli indianie.
Wrocilismy Pockupem do Zimbabhua zeby zlapac autobus do Latacungi.. a tam znowu oczywiscie byly problemy chcieli nas oszukac ze juz nic nie pojedzie .. i ze musimy jechac z nimi za 20 $ wiadomo bylo ze blefuja.. z zasady nie wierzy sie tubylcom..
aitobus przyjechal 15 min pozniej.
Atrakcja wioski byla przewrocona ciezarowka w rowie.. no ladnie!

Powrot tez okazal sie pelen adrenaliny bo mgla spadla tak bardzo iz widocznosc kierowcy byla max na 2 metry nie pomagaly swiatla ..nic
Pomocny byl klakson wlanczany przed kazdym zakretem
Jako ze jechalismy ta trasa rano .. wiedzielismy jakie sa przepascie dookola - ktorych teraz zbytnio nie bylo widac przez mgle i noc

ale dotarlismy!
kolejna przygoda zakonczona!


pozdr
ev