shit. gusto ko ng maliwanagan ang lahat ng iniisip ko.alm ko walang paraan para malaman kung tama ba yung ginagawa ko... pero kahit konting suporta man lang sa pamilya ko e maramdaman ko. Suporta na hindi ka hinuhusgahan at buong tiwala na kahit anong mangyari e tatapusin ko tong pag-aaral ko, siguro nga hindi nila nakikita at nararamdaman kung gaano kahirap para sa'kin yung pumasok araw-araw.. hindi naman sa tamad ako, inaamin ko naman e may pagkukulang ako kaso meron talaga sa looban ko na nagtatanong kung tama ba lahat ng to?? o 2 taon ng clarity tapos dimness na naman?? Nakakapagod lumaban!! lalo na pag alam mong naiiwan ka minsan ni hindi mo pa nga napupulot yung sarili mo tapos titirahin ka na ulit. Ang kailangan ko lang naman suporta tyka tiwala, hindi man direktang sabihin sakin ng magulang ko na wala silang tiwala... nararamdaman ko kaya. Sobra na yung pressure na nararamadaman ko, para na kong nasasakal sa dami ng iniisip ko, baka nga ako lang ang gumagawa ng sarili kong problema, hindi ko alam.. gusto ko lang naman ma-enjoy yung pag-aaral ako, gusto ko lang naman matuto ng walang time limit! Simula palang ng sem ang bigat na ng kalooban ko kasi parang nagsisimula ulit ako sa umpisa: walang kaibigan at di alam kung saan papunta. Nasasaktan na talaga ko. Para kasing napaka walang kwenta kong tao tipng jack of all trades. ni hindi ko nga alam kung may patutunguhan ba ko e. kasi lagi nalang failure yung kinahihinatnan ko!!!!! FML. shit.