ZPMD odcinek 9: zbliżała się rocznica bitwy pod Grunwaldem...

2012.07.11

# 1
Będąc młodą dziennikarką medyczną udałam się z koleżeńską wizytą do zaprzyjaźnionej stacji telewizyjnej w celu przybliżenia punktu widzenia konowałów na wielkie reformy w ochronie zdrowia. Panująca dookoła atmosfera walki w sektorze medycznym przypominała bitwę pod Grunwaldem, której rocznica zbliża się wielkimi krokami.

Prądy powietrzne płynące z bitewnych pól grunwaldzkich nastawiły bojowo zgromadzynych na portalu www.penicylium 3x800.000j =2,4 mln forumowiczów, którzy zagrzewając mnie do boju pokrzykiwali, ciągnąc każdy w swoją stronę i ku swoim argumentom.

# 2
-Walnij pięścią w stół i patrz czy nożyce się odezwą.

-Bracia i Siostry w Asklepiosie
w studiu są szklane blaty. Nie mogę niszczyć mienia, pokaleczę się i więcej mnie nie zaproszą - odparłam.

- Załóż mokry podkoszulek i nikomu nie odpuszczaj, a najlepiej utytłaj się w kisielu i walcz do ostatniego pacnięcia.

-Bracia i Siostry w Asklepiosie,
w studiu podają jedynie napoje takie jak woda czy kawa. Żelowatych nie mają. Jeśli utytłam się w domu w tym kisielu to zanim dojadę do studia wszystko zaschnie i nic z tego nie wyjdzie.

-Krzycz najgłośniej jak potrafisz! – doradzali.

-Bracia i Siostry w Asklepiosie,
moja koleżanka po fachu prowadząca program telewizyjny ma dobry słuch i nie jest politykiem z konkurencyjne partii, a ja nie należę do żadnej partii ani organizacji, więc darcie się na antenie zostawimy politykom. Nie odczuwam zresztą potrzeby wydawania wrzasków podczas nagrania.

-Bądź niczym wulkan Eyjafjallajokull i wybuchaj co i raz wyrzucając z siebie kłęby pary, lawy i popiołu – oznajmił Przydeptany Żuczek Kliniczny ( po słowacku chrobák šliapol na klinické gdyby kogoś interesował modny w kręgach lekarskich wariant słowacki, albo dla emigrantów wewnętrznych - w esperanto eskarabo tretis kliniko).

-Bracia i siostry w Asklepiosie,

poza wszystkim musiałabym pojechać na Islandię aby zobaczyć jak wybuchać. A ja pojechałam jedynie do studia telewizyjnego.

# 3 The Day After: Przydeptany Å»uczek Kliniczny wpadÅ� na forum dla zregenerowania siÄ� psychicznego po pracy. Biedaczysko caÅ�y dzieÅ� dreptaÅ� za swojÄ� ProfesoressÄ� i znosiÅ� jej kÄ�Å�liwe uwagi o jego wiedzy medycznej. Profesoressa co i raz podnosiÅ�a but i ustawiaÅ� go w pozycji &bdquo;doszczÄ�tnie rozdepcz” tuÅ¼, tuÅ¼ nad gÅ�owÄ� biednego Å»uczka Klinicznego. JuÅ¼ go miaÅ�a rozdeptaÄ� na pÅ�askÄ� kartkÄ� papieru i posÅ�aÄ� na przemiaÅ� do hurtowni jogurtów aby zasiliÅ� zasoby czerwieni koszenilowej, ale rozmyÅ�liÅ�a siÄ� w ostatniej chwili. A gdzie ja znajdÄ� takiego drugiego nieboraczka potulniaczka? – pomyÅ�laÅ�a i ponownie uniosÅ�a but ku górze, ponad skoÅ�atanÄ� gÅ�owÄ� Å¼uczka. Sfrustrowany, caÅ�y drÄ�Å¼Ä�cy i rozdygotany Å»uczek uniósÅ� nieÅ�miaÅ�o wzrok, po raz pierwszy dzisiejszego dnia. WysunÄ�Å� czuÅ�ki. WÄ�drowaÅ� nimi. NieÅ�miaÅ�o milimetr po milimetrze przesuwaÅ� spojrzenie. WyÅ¼ej i wyÅ¼ej, Å�mielej i Å�mielej. Nikt nie protestowaÅ�. PopieÅ�ciÅ� czuÅ�kami sÅ�odkie doÅ�eczki po stronie bocznej i odwaÅ¼nie przeniósÅ� siÄ� na stronÄ� przyÅ�rodkowÄ�. Jeszcze raz odwaÅ¼nie Å�ypnÄ�Å� ku górze. CiÄ�gle nikt nie protestowaÅ�. Na samÄ� myÅ�l co mógÅ� zrobiÄ� jeszcze aÅ¼ krew siÄ� w nim zagotowaÅ�a, no i skrzepÅ�a wewnÄ�trznaczyniowo, jak to z krwiÄ� po zagotowaniu bywa. CaÅ�a Å¼ucza homeostaza legÅ�a w gruzach, w jednej chwili. SzczÄ�Å�liwie dla dalszego biegu wydarzeÅ� w ciaÅ�ku naszego Przydeptanego Å»uczka Klinicznego ruszyÅ�a naturalna kaskada antyzakrzepowa. Wszystkie przezbÅ�onowe transporty jonowe sÅ�aÅ�y zastÄ�py czÄ�steczek do walki, aktywizowaÅ�y biaÅ�ka i substancje humoralne na miejsce wypadku. DroÅ¼noÅ�Ä� krÄ�Å¼enia powracaÅ�a. Ha, skoro tak moÅ¼na ruszyÄ� na dalszÄ� eksploracjÄ� terenu pomyÅ�laÅ� Å»uczek i jÄ�Å� ponownie przebieraÄ� nóÅ¼kami i czuÅ�kami. CiÄ�gle nikt nie protestowaÅ�. BoÅ¼e czy to oznacza, Å¼e mogÄ� posunÄ�Ä� siÄ� dalej? I jeszcze dalej? AÅ¼ do… Serce Przydeptanego Å»uczka Å�omotaÅ�o jak szalone. Milimetr ku górze, dwa. CzuÅ�ki eksplorowaÅ�y. A moÅ¼e tak poeksplorujÄ� druga stronÄ�? E tam, za daleko! Trzymam siÄ� raz obranej trasy. CzuÅ�ki dotarÅ�y do falujÄ�cej, rozdygotanej gÄ�stwiny i zanurzyÅ�y siÄ� w gÄ�szczu rozkoszy. BoÅ¼e ileÅ¼ tu sÅ�odkich wariantów do przebierania niestrudzonymi czuÅ�kami! I to wszystko jest dla mnie dostÄ�pne? MogÄ� hasaÄ�, Å�migaÄ�, wspinaÄ� i spadaÄ� w dóÅ� ze szczytu i niekoÅ�czÄ�cym siÄ� bezmiarze zatracenia nie-do-zapomnienia??? Ratunku!!! Rozdepcz mnie! - jÄ�knÄ�Å� Å»uczek tonÄ�c bez reszty w otchÅ�ani róÅ¼owoÅ�ci. Czy

# 3

The Day After:

Przydeptany Żuczek Kliniczny wpadł na forum dla zregenerowania się psychicznego po pracy. Biedaczysko cały dzień dreptał za swoją Profesoressą i znosił jej kąśliwe uwagi o jego wiedzy medycznej. Profesoressa co i raz podnosiła but i ustawiał go w pozycji „doszczętnie rozdepcz” tuż, tuż nad głową biednego Żuczka Klinicznego. Już go miała rozdeptać na płaską kartkę papieru i posłać na przemiał do hurtowni jogurtów aby zasilił zasoby czerwieni koszenilowej, ale rozmyśliła się w ostatniej chwili. A gdzie ja znajdę takiego drugiego nieboraczka potulniaczka? – pomyślała i ponownie uniosła but ku górze, ponad skołataną głowę żuczka.

Sfrustrowany, cały drążący i rozdygotany Żuczek uniósł nieśmiało wzrok, po raz pierwszy dzisiejszego dnia. Wysunął czułki. Wędrował nimi. Nieśmiało milimetr po milimetrze przesuwał spojrzenie. Wyżej i wyżej, śmielej i śmielej. Nikt nie protestował. Popieścił czułkami słodkie dołeczki po stronie bocznej i odważnie przeniósł się na stronę przyśrodkową. Jeszcze raz odważnie łypnął ku górze. Ciągle nikt nie protestował. Na samą myśl co mógł zrobić jeszcze aż krew się w nim zagotowała, no i skrzepła wewnątrznaczyniowo, jak to z krwią po zagotowaniu bywa.

Cała żucza homeostaza legła w gruzach, w jednej chwili. Szczęśliwie dla dalszego biegu wydarzeń w ciałku naszego Przydeptanego Żuczka Klinicznego ruszyła naturalna kaskada antyzakrzepowa. Wszystkie przezbłonowe transporty jonowe słały zastępy cząsteczek do walki, aktywizowały białka i substancje humoralne na miejsce wypadku. Drożność krążenia powracała.

Ha, skoro tak można ruszyć na dalszą eksplorację terenu pomyślał Żuczek i jął ponownie przebierać nóżkami i czułkami. Ciągle nikt nie protestował.
Boże czy to oznacza, że mogę posunąć się dalej? I jeszcze dalej? Aż do…

Serce Przydeptanego Żuczka łomotało jak szalone. Milimetr ku górze, dwa. Czułki eksplorowały. A może tak poeksploruję druga stronę? E tam, za daleko! Trzymam się raz obranej trasy.

Czułki dotarły do falującej, rozdygotanej gęstwiny i zanurzyły się w gąszczu rozkoszy. Boże ileż tu słodkich wariantów do przebierania niestrudzonymi czułkami!

I to wszystko jest dla mnie dostępne? Mogę hasać, śmigać, wspinać i spadać w dół ze szczytu i niekończącym się bezmiarze zatracenia nie-do-zapomnienia???

Ratunku!!! Rozdepcz mnie! - jęknął Żuczek tonąc bez reszty w otchłani różowości.
Czy

interesting post !

finbarr · 2012-07-10: 18:00

jak zawsze niesamowity komentarz:))) ubawiłam się !

molinek · 2012-07-10: 18:43

Lovely #3... :-)

wfrnk · 2012-07-11: 08:46

You must be logged in to comment!

Views: 367

Tagged: mlodadziennikarka wirtualandia