duck.

Był taki teatralny. Stanął przed lustrem w czarnym ubraniu z kwiatem w butonierce.
Włożył do ust narzędzie, czekał, aż lufa ociepli się i uśmiechając
się z roztargnieniem do swojego odbicia - strzelił.
Spadł jak płaszcz zrzucony z ramion, tylko dusza stała jeszcze
jakiś
czas potrząsając głową coraz lżejszą, coraz lżejszą,
a potem ociągając się weszła w to zakrwawione u szczytu ciało,
gdy jego temperatura, wrównywała się z temperaturą przedmiotów,
co - jak wiadomo - wróży długowieczność.

( Zbigniew Herbert - Samobójca )