Khajoo Bridge - پل خواجو

Khaju Bridge (Persian: پل خواجو pol-e khajoo) is one of the most famous bridges in Isfahan and has roused the admiration of travelers since the 17th century. Shah Abbas II built it on the foundations of an older bridge around 1650. It has 23 arch and is 105 metres long and 14 metres wide, and links the Khaju quarter on the north bank with the Zoroastrian quarter across the Zayandeh rud river. It also functions as a weir; the downstream side is formed as a series of steps carrying the water to a much lower level.



The pass way of the bridge is 7.5 meters wide, made of bricks and stones with 21 larger and 26 smaller inlet and outlet channels. The pieces of stone used in this bridge are over 2 meters long and the distance between every channel and the ceiling base is 20 meters. The existing inscriptions suggest that the bridge was repaired in 1873.

Khaju is one of the bridges that regulate the water flow in the river because there are sluice gates under the archways over the river. When the sluice gates are closed, the water level behind the bridge is raised to facilitate the irrigation of the many gardens along the river upstream of this bridge.

On the upper level of the bridge the main central aisle was utilized by horses and carts and the vaulted paths on either side by pedestrians. Octagonal pavilions in the center of the bridge on both the down and the upstream sides provide vantage points for the remarkable views. The lower level of the bridge may be accessed by pedestrians and remains a popular shady place for relaxing.

پل خواجو یا پل شاهی از پل‌های زیبای تاریخی در شهر اصفهان در مرکز ایران است.

این پل به امر شاه عباس دوم در سال 1060 هـ.ق بر روی ویرانه‌های پلی از دوره تیموری به صورت امروزی آن ساخته شد. این پل در عصر صفویه یکی از زیباترین پلهای جهان بشمارمی رفت.

در وسط پل، ساختمانی شامل چند اتاق مزین به نقاشی دارد و این اتاقها اختصاص به بزرگان و امرائی داشت که به هنگام ایجاد دریاچه مصنوعی مسابقات شنا و قایقرانی را تماشا می‌‌کرده اند. پل خواجو به دلیل معماری و تزئینات کاشیکاری بر سایر پلهای زاینده رود برتری دارد.

هدف شاه عباس دوم از احداث این پل ارتباط دو قسمت محله خواجو و دروازه حسن آباد به تخت فولاد و راه شیراز بود .بنابراین به پل حسن آباد و پل شیراز معروفیت پیدا کرد. این پل با طول 133متر و عرض 12متر ،همراه با تزئینات کاشیکاری فراوان از آثار بسیار ممتاز اصفهان است بطوریکه کلیه جهانگردانی که در دوره‌های مختلف به اصفهان آمده‌اند زیبائیهای پل خواجو را وصف کرده و آن را در زمره شاهکارهای مسلم معماری ایرانی، اسلامی به شمار آورده اند.