'Melodia Mgieł Nocnych'

(Nad Czarnym Stawem GÄ�sienicowym) Cicho, cicho, nie budźmy Å�piÄ�cej wody w kotlinie, lekko z wiatrem plÄ�sajmy po przestworów gÅ�Ä�binie... OkrÄ�cajmy siÄ� wstÄ�gÄ� naokoÅ�o ksiÄ�życa, co nam ciaÅ�a przezrocze tÄ�czÄ� blasków nasyca, i wchÅ�aniajmy potoków szmer, co tonÄ� w jeziorze, i limb szumy powiewne, i w smrekowym szept borze, pijmy kwiatów woÅ� rzeźwÄ�, co na zboczach gór kwitnÄ�, dźwiÄ�czne, barwne i wonne, w gÅ�Ä�b wzlatujmy bÅ�Ä�kitnÄ�. Cicho, cicho, nie budźmy Å�piÄ�cej wody w kotlinie, lekko z wiatrem plÄ�sajmy po przestworów gÅ�Ä�binie... Oto gwiazdÄ�, co spada, leÄ�my chwyciÄ� w ramiona, leÄ�my, leÄ�my jÄ� żegnaÄ�, zanim spadnie i skona, puchem mlecza siÄ� bawmy i Ä�my bÅ�onÄ� przezrocza, i sów pierzem puszystym, co w powietrzu krÄ�g toczÄ�, nietoperza Å�cigajmy, co po cichu tak leci, jak my same, i w nikÅ�e oplatajmy go sieci, z szczytu na szczyt przerzuÄ�my siÄ� jak mosty wiszÄ�ce, gwiazd promienie przybijÄ� do skaÅ� mostów tych koÅ�ce, a wiatr na nich na chwilÄ� uciszony odpocznie, nim je zerwie i w plÄ�sy pogoni nas skocznie...